Nederlandse FilmDatabase
Jos Stelling
Jos Stelling, Bert Rijkelijkhuizen
11 januari 2024
FATT Productions, Jos Stelling Films
102 minuten
Daantje is een wonderlijk, eenzaam ventje, dat nauwelijks spreekt of naar buiten wil. Zijn moeder troost hem door over een meisje te vertellen dat op hem wacht en mooi kan dansen. Jaren later, nadat vader en moeder bij een ongeluk zijn omgekomen, is Daantje dakloos en ontmoet hij de oudere levenswijze ex-ballerina Natasja. Natasja heeft het wel gehad met mannen en moet aanvankelijk niets van de vreemde Daantje hebben. Na een noodlottige samenloop van omstandigheden besluit Natasja terug te keren naar de plek van haar jeugd, de datsja van haar oma, ver weg van de bewoonde wereld. Daantje gaat met haar mee.
Hadewych Minis (moeder Daantje), Willem Voogd (Daantje oud), Anastasia Weinmar (Natasja), Bram Reurink (Daantje jong), Gene Bervoets (vader Daantje), Loek Peters (vriend moeder Daantje), Michiel Romeyn (Louis), Jan Bijvoet (Igor)
Jos van der Burg op Filmkrant.nl op 10 januari 2024: "(...) Maar tegen die tijd bevinden we ons, na een veelbelovend begin, in een nogal richtingloos voortkabbelende film. Met een teleurstellend einde dat als een deus ex machina uit de hemel komt vallen. Zoals de dromen van Natasja en Daantje spat ook het door Goert Giltay in fraai zwart-wit gefilmde De dans van Natasja uiteindelijk uit elkaar. De kijker blijft achter met een aantal prachtige scherven."
Ronald Rovers op Trouw.nl op 10 januari 2024: "(...) Al die eenzaamheid is best komisch. En tragisch. Wanneer ze elkaar ontmoeten, blijken verloren zielen Daantje en Natasja wel iets in elkaar te herkennen. Het grootste probleem is dat die verhaallijn en de uitwerking ervan te mager zijn voor een film. Daar komt bij dat de wat stoffige eerste helft, met Hadewych Minis en Gène Bervoets als Daantjes ouders, de sfeer van een degelijke oud-Hollandse film heeft – denk jaren vijftig vorige eeuw, tabakszaak, tirannieke vader, naar ontsnapping hunkerende moeder – terwijl de meer luchtige tweede helft geen zwaartepunt en nauwelijks een climax heeft. Waar is nu precies naartoe gewerkt, vraag je je af. Stellings twijfel proef je er in elk geval aan af."
Berend Jan Bockting op Volkskrant.nl op 10 januari 2024: "(...) meer indrukken dan verhaal, meer speels dan doelgericht, al wordt er meer gesproken dan tijdens die openingsbeelden. (...) Stilistisch valt er soms iets prachtig op zijn plek: de keuze om het laatste beeld van een scène af en toe een tel te bevriezen lijkt in eerste instantie een truc van een maker die nog één keer wil laten zien wat film vermag, maar past bij nader inzien mooi bij een vertelling waarin momenten vervliegen tot herinneringen. De dans van Natasja ademt de sfeer van afscheid, voelt in haast elk beeld persoonlijk en is daarmee een gepast filmvaarwel."
Goert Giltay
Bert Rijkelijkhuizen
Stephan von Treschkow
Paradiso Films NL
27 bij première
Kleur