Nederlandse FilmDatabase
Mady Saks
Mady Saks
28-10-1982
Roeland Kerbosch Filmproduktie
90
: Na de moeilijke bevalling van hun eerste kind verhuizen Anneke en Leo Broekman naar Almere waar Leo een baan heeft gevonden. Anneke heeft de hare opgegeven en bekommert zich alleen om haar kind, haar man en haar huishouden. Zij uit zich moeilijk, ook tegenover een kennis, Martha, die haar verleden, dat sterke overeenkomsten vertoont met dat van Anneke en uitliep op opname in een psychiatrische kliniek, aan haar vertelt. Een aanval van hyperventilatie wordt door de arts slechts symptomatisch bestreden, Anneke raakt verslaafd aan de kalmerende pillen en zakt steeds dieper weg. Na een poging tot zelfdoding wordt ze opgenomen in een psychiatrische kliniek waar -na een individuele therapie- een relatietherapie plaatsvindt met Leo. In een ruzie barsten beiden open.
Monique van de Ven (Anneke), Linda van Dijck (Martha), Pieter Groenier (Leo), Bobo Boermans (Bobo), Marie Louise Stheins (Pauline), Theu Boermans (dokter), Ursul de Geer (Van Popple), Ina van der Molen (Agaath), Olga Zuiderhoek (moeder), Maarten Kouwenhoven (therapeut), Coen Bennink (verpleger), Cora Hollema (patiënte), Frouke Fokkema (verpleegster)
ADEMLOOS was oorspronkelijk bedoeld als tv-film voor de NOS. De film zou niet bedoeld zijn als verslag van een postnatale depressie, maar werd wel als zodanig in de publiciteit gebracht.
Kerbosch, de producent was destijds tevens de echtgenoot van Mady Saks.
Monique van de Ven in 'VARA TV Magazine' 48-2006: "(...) Ik was destijds behoorlijk in de method acting, wilde alles zelf doorleven en ben echt tot het gaatje gegaan. Na de opnamen keerde ik terug naar Los Angeles en ben ik behoorlijk lang depressievig gebleven. ADEMLOOS heeft ervoor gezorgd dat mensen anders naar me gingen kijken. Zo van: hé Monique is niet alleen dat leuke naturelle snoetje die het allemaal komt aanwaaien."
Monique van de Ven kreeg de prijs voor 'best actress' te Taormina in 1983.
Lodewijk de Boer.
Cees Samson
Hans van Dongen
Inger Kolff
Wim Vonk
Kleur
Els Salamons, Inger Kolff