Nederlandse FilmDatabase
Eddy Terstall
Eddy Terstall, Erik Wünsch
29 januari 2026
Iris Lammertsma
111 minuten
Amsterdam, 1969. In het epicentrum van de hippiebeweging en de thuisbasis van Ajax, vallen huisgenoten Onno en Gijs op de avond na de studentenrellen als een blok voor de dromerige Sonja. Sonja weet de mannen moeiteloos om haar vinger te winden. Ze mengen drugs met diepgaande gesprekken en filosoferen over maatschappelijke verandering, artistieke expressie en persoonlijke groei. Maar terwijl de stad zich onderdompelt in de flowerpower-beweging, blijkt vrije liefde soms nog best gecompliceerd te zijn.
Reinout Scholten van Aschat (Gijs), Bram Suijker (Onno), Annemaaike Bakker (Heleen), Roberta Petzoldt (Sonja), Ibrahim Hadi (Ab), Paul Kendrick Etmon (Paul), Roos van Ees (Marjolein), Samya Ghilane (Karima), Shane Redondo (Oscar), Mohamed Soltana (Said – vader Ab), Luiza El Mistiri (Hind, 6 jaar), Nadie Reyhani (Xandra)
Land van Johan heeft ongeveer 3 miljoen euro gekost.
Nederlands, Berbers, Marokkaans gesproken. Opgenomen in Nederland en Marokko.
Kijkwijzer: 12 jaar (seks, drugs, discriminatie).
Deze film is het eerste deel van het boek Land van Johan. Van 1966 tot de dag waarop Beatrix gekroond wordt in 1980. Land van Johan was oorspronkelijk als elfdelige Videoland-televisieserie bedoeld. Aan de derde verloren WK-finale uit 2010, die wel in het boek staat, komt de film niet toe. Eddy Terstall in AD van 25 januari 2026: ". Ik heb de oudere vertolkers van de jonge personages al benaderd. Gijs Scholten van Aschat, Rifka Lodeizen en Marcel Hensema willen meedoen.”
In de film zitten veel blootscènes met schaamhaar. „Daar kon ik natuurlijk niet omheen. Het hoort bij het tijdsbeeld. Ik zie het zo: hoe vrijer de mens is over zijn lichaam, hoe vrijer de maatschappij is. Hoe meer taboes, hoe meer agressie. Je mag wel pistolen – die het leven ontnemen – tonen die het leven ontnemen, maar geslachtsdelen – die het leven geven – niet. Dat is krankzinnig. Dat kun je de marsmannetjes nooit uitleggen. Omroep Max heeft aan de film meebetaald, maar vond dat het schaamhaar te nadrukkelijk aanwezig is voor vertoning op de televisie. Maar ik ga niets aanpassen. Ik ben geen beginneling!”
Karin Wolfs op Filmkrant.nl op 7 januari 2026: "(...) Land van Johan is een idyllisch plaatjesboek in zachtwarme seventies-tinten dat de vaderlandse geschiedenis met milde spot beziet. Een rommelige buddyfilm met onopwindende blote tieten en belegen voetbalnostalgie als belangrijkste bindmiddel. Hoewel het aan de zijlijnen emancipatie predikt, is het in de kern nog altijd een mannenland."
Dana Linssen op NRC.nl op 12 januari 2026: "(...) Het is een tijdperk dat in de visie van Land van Johan als een blindganger afgaat, en het is misschien wel daarom dat de film er ondanks mooie aanzetten geen greep op krijgt. Het is alsof Terstall zijn doorbraakfilm Hufters en hofdames (over de seksuele mores in het Amsterdam van de jaren negentig) nog eens overdoet, maar dan met zijn kindertijd, en moet concluderen dat het allemaal niet meeviel."
Roosje van der Kamp op Parool.nl op 28 januari 2026: "(...) Het is in elk geval geen land voor vrouwen. In de film zijn zij óf losbandige gekkies óf stijve trutten. Sonja (Roberta Petzoldt), de grote liefde van boezemvrienden Gijs (Reinout Scholten van Aschat) en Onno (Bram Suijker) is dat allebei. In de eerste helft van de film paradeert ze nog naakt rond, maar halverwege begint ze te prediken dat mannen haar alleen als een stuk vlees zien. Terstall laat de vrouw eerst de kleren uittrekken om haar daar daarna over te laten zeuren.
Gelijk heeft Sonja natuurlijk wel, maar in een film waarin ze vaker met ontblote borsten te zien is dan niet, is het moeilijk om haar perspectief serieus te nemen. Ze kleedt zichzélf toch telkens uit. Zelfs als het buiten vriest draagt ze alleen een bontjas over haar naakte huid. Sonja is vooral een lustobject voor de boezemvrienden. Iets om een band voor te smeden, iets om over te vechten. Net als voetbal, eigenlijk.
Misschien is het de nostalgische toon die bovenstaande een wrange bijsmaak geeft. Want natuurlijk kan het zijn dat Sonja eerst overtuigd was van het flowerpower-hippietijdperk, maar van gedachten veranderde toen ze eenmaal doorhad dat de mannen in haar leven meer van deze zogenaamde vrije liefde profiteerden dan de vrouwen. Dat had best een interessante film kunnen opleveren.
Maar omdat alles in een geelkleurig filter wordt gehuld en door een gezapige voice-over wordt bijgestaan, waarin Onno terugblikt op de beste tijd van zijn leven, heeft het allemaal wel veel weg van nostalgie naar die goeie ouwe tijd. Naar de tijd dat Nederland nog het beste voetballand ter wereld was – of bijna, dan. De tijd van Cruijff. De tijd dat vrouwen niet zo zeikten. Gewoon hun mond hielden en hun kleren uittrokken. (...)"
Melcher Meirmans, Nando Eweg
Gabor Déak, Willem Nagtglas
Annelien van Wijnbergen
Bram Doyer
September Film
31 bij première
Kleur